GÖSTERGEÇ ELEKTRONİK TÜRK OTOMASYONUN ANATOMİSİ
Tasarımın Amacı:
Türkiye ve dünyada haksız olarak elde edilen kazanımların önlenmesi,Ülkemiz ve bütün insanlığın yaşam düzeylerini en üst seviyelere çıkartılması ülküsüne ulaşmaktır.
Giriş
Çağımızda yaşam düzey ve ölçünlerinin eşit olarak Paylaşılamamasının en büyük etkeni haksız olarak elde edilen kazanımlardır.Kayıt dışı olarak tabir edilen kazanımların;Ülkemiz ve dünyada bir çok toplumsal kesimlerin sefalet ve yoksulluk içerisinde acımasız yaşam koşullarından kurtulma mücadelesi vermeleri zeminini hazırdı.
Diğer yanda ise saltanat hayatı süren kesimlerin kazanç üstüne kazanç elde etmelerine olanak sağlamaktadır.
Bütün çabalara rağmen bir türlü çözülemeyen ve Piyasalarda sorunsuz bir şekilde hareket etme kabiliyetini elinde bulunduran haksız kazanç getirisinin kayıt altına alınabilmesi,Göstergeç (Elektronik)Türk lirasının hizmete sunulması ile mümkün olacaktır. Bütün dünyada da uygulaması mümkün olabilecek Göstergeç (Elektronik) paranın hizmete
sunulmasıyla;terör olayları,cinayetler,yağmalama ve talan olayları,gasp uyuşturucu kaçakçılığı ve kara para aklamanın önlemi kendiliğinden alınmış olacaktır. ÇÜNKÜ; ne amaçla para kullanıldığının kayıtları Bilgisayar ortamındadır.Toplumlar ve kişiler artık kindi kendilerinin takip çisi denetçisi olma durumunda kalacaklardır. Şekil 1 de Hazine tarafından bastırılan kağıt ve madeni paraların fiili nakit akış tablosu verilmiştir.
Temel kart biçimi ve boyutu ISO 7810 standardında tanımlanan ID-1 dir. Bu manyetik ve çipli tüm kredi kartlarının uyduğu ortak boyut olup, aşağıdaki özellikleri taşımaktadır:
Kartın ön yüzündeki birinci alan kabartma olarak kart numarası için ayrılmıştır. İkinci alan ise kabartma olarak kart sahibine ilişkin isim ve adres gibi bilgiler içindir. Arka yüzdeki manyetik şerit, üç ayrı iz halinde ayrılmıştır. İlk iki iz okunabilir, üçüncü iz ise hem okunabilir hem yazılabilir bilgi taşır. Manyetik şeritin kapasitesi 1000 bit civarında olmakla birlikte, kabartmalardaki bilgileri taşımak için fazlasıyla yeterlidir. Kart üzerindeki çip gene sabit bir konumda bulunmakta ve belirli noktalardaki temas yüzeyleri aracılığıyla iletişim kurmaktadır.
Bu kart boyutunun cep telefonları için büyük kalması nedeniyle GSM kartları için ID-000 adlı daha ufak bir biçim de standartlaştırılmıştır. Kartın sık değişmediği ortamlar için tasarlanan bu boyut dışında bir de iki boyut arasında ID-00 mini-card standardı vardır. ID-1 boyutundaki temaslı çip kartları kesilerek mini boyuttaki kartlar elde edilebilir.
Akıllı kartla temel iletişim yolu, kart üzerindeki belirli temas noktalarından elektrik akımı yoluyla yapılan seri iletişimdir. Sekiz adet temas noktası belirlenmiştir. Bunların iki tanesi (AUX1, AUX2) ilerde kullanılabileceği gerekçesiyle ayrılmış, şu anda kullanılmayan bağlantılar oldukları için, bazı akıllı kartlarda yalnızca altı adedi bulunmaktadır.
ISO/IEC 7816-2 standardına göre tanımlanan bağlantı noktaları şunlardır:
Vcc |
Besleme voltajı |
GND |
Toprak |
RST |
Reset girişi |
Vpp |
Programlama voltajı |
CLK |
Saat sinyali |
I/O |
Seri iletişim için giriş/çıkış noktası |
AUX1 |
Ayrılmış nokta 1 |
AUX2 |
Ayrılmış nokta 2 |
Önceden EEPROM ları programlayabilmek ve silmek için gerekli olan programlama voltajı, artık çip içinde oluşturulduğu için gereksiz hale gelmiştir. Artık bir işlevi olmayan bu nokta, kullanılmadan durmaktadır.
Besleme voltajı, ilk olarak 5 volt olarak belirlenmiştir. Mobil aygıtların güç kullanımını azaltma ihtiyaçlarıyla birlikte, 5 volt, 3 volt, 1.8 volt olmak üzere üç ayrı sınıf oluşturulmuştur. Kart okuyucu, doğru voltajı seçmek için, üç değeri de dener, karttan yanıt aldığında gelen yanıta göre, kartın istediği voltaj, yada cevap alınabilen ilk voltaj seçilir.
Gelecekteki durumlara uyumluluk açısından, desteklenmeyen bir voltajdan besleme yapıldığında, kartın mikroişlemcisinin zarar görmemesi, bir gerek olarak standarda konmuştur.
Akıllı kartlar iç yapılarına göre üç ana grupta sınıflandırılabilir:
Basit bir adresleme ve güvenlik devresi ile, verilerin depolandığı EEPROM dan oluşur. Güvenlik devresi belli bellek alanlarına yazmayı engelleme gibi basit özelliklere sahiptir. Genellikle belli bir uygulamaya özel tasarlanmış olmakla birlikte, çok ucuz oldukları için telefon ve sigorta kartlarında yaygın kullanılmaktadırlar.
Bunların içinde EEPROM dışında, bir mikroişlemci, işletim sistemini saklayan bir ROM ve ufak boyutta RAM çipleri bulunmaktadır.
Güvenlik amaçlı kullanılan kartlarda, bunlardan başka, kripto algoritmalarını donanım yoluyla yürütebilen kripto işlemcileri, algoritmalarda kullanılan temel işlemleri hızlandıracak matematik işlemcileri yada rastgele sayı üreteçleri de bulunabilmektedir.
ROM da bulunan işletim sistemi, kart üzerindeki depolama alanını bir dosya sistemi yapısıyla yönetir, kartın rastgele sayı üretmek, sayısal imza atmak gibi özel donanım işlevlerini bağlanan okuyuculara sunar, erişim ve yetki denetimi işlemlerini yürütür.
Bu tip kartlarda, işletim sistemi dışında, bağlanan bilgisayardan yüklenen Java uygulamaları da çalışabilmektedir. Genellikle Java sanal makinesini çalıştırmak için özelleştirilmiş mikroişlemciler taşıyan bu kartlar, standart kartlara göre daha esnek uygulamalar geliştirilebilmesini sağlamakla birlikte, Java kodlarını çalıştırmak ve birbirlerinden yalıtarak güvenliği sağlamak için gereken donanım ve işletim sistemi özellikleri yüzünden daha karmaşık ve pahalı olmaktadırlar.
Java yerine başka özel uygulama geliştirme platformları kullanan bazı kartlar da mevcuttur.
Yazılım Özellikleri
Akıllı kartlar temel olarak bir veri depolama ortamıdır. İlk kartlarda direk olarak adreslenen bellek alanları bulunurken, işletim sistemleri ile birlikte artık, hiyerarşik ve donanımdan bağımsız sembolik adresleme kullanan dosya sistemleri kullanılmaktadır.
ISO/IEC 7816-4 standardı akıllı kartlar için bir dosya sistemi yapısı tanımlar. Bu dosya sistemi kartların yapısına uygun olarak, makineler tarafından kolayca işlenebilecek, bellekte en az yer kaplayacak biçimde tasarlanmıştır.
Temel olarak iki tip dosya vardır. Başka dosyaları içeren DF (dedicated file) dizin dosyaları, ve veri içeren EF (elementary files) veri dosyaları. EF dosyaları kullanıcıların çalışma verilerini içeren working EF ve kartın dahili verilerini içeren internal EF olmak üzere iki çeşittir. Hiyerarşinin en üstündeki DF dosyası, MF (master file) ana dizin olarak adlandırılır. DF dosyaları içinde, EF dosyaları ve başka DF dosyaları bulunabilir.
Kart üzerindeki her dosyanın iki baytlık bir dosya tanımlayıcı FID (file identifier) değeri vardır. Bu değer kullanılarak kart içindeki tüm dosyalara erişilebilir. MF dosyasının FID değeri 3F00 olarak sabittir. Diğer dosyaların değerleri ise karta ve kullanılan uygulamalara bağlı olarak değişmektedir.
Modern kartlardaki bir başka adresleme yolu ise, dosya isimler, kullanmaktır. Kartlara genellikle sadece makineler de ulaşsa, esnekliği açısından isimler FID lere tercih edilebilir.
Bir dosyaya yapılacak işlemlerden önce o dosyanın seçilmesi gerekmektedir. MF dosyasının FID i sistemde tek olduğu için her yerden direk olarak seçilebilir. Diğer dosyalar için önce o dosyanın içinde bulunduğu DF yi, yada dosya ile aynı seviyede bir başka dosyayı seçmek gerekmektedir. Seçimlerde karışıklığa yol açmasın diye, aynı dizin içindeki dosyalar veya içiçe dizinler aynı FID numaralarını taşıyamaz, bir dizin içindeki EF, bir üst yada bir alt dizinin FID numarasını taşıyamaz.
